Şiir

BAY K.’YE MEKTUPLAR / BİRİNCİ MEKTUP

Paramparça olmuş bir kalpten ne dilemesini bekleyebilirdiniz, iyileşme ve düzelme isteğinden başka?

Ben hiçbir şey hissetmemeye, sayende başladım, sevdiğim, aşkım, her şeyim. Yüreğimde yaşadığım –daha doğrusu, yaşattığın– yıkımların ve çöküşlerin haddi hesabı yok. Bir ikilemin içindeyiz, bu sürekli olan şey de bu değil mi zaten? Yüreğimizin tam ortasında her gece duyduğumuz sancı bu değil mi? Olmak ya da olmamak değil bütün mesele, sevmek ya da sevmemek. Sevilmek ya da sevilmemek…

Paris sokaklarında, soğuk rüzgâr saçlarımı yalarken yazıyordum sana bunları. Sevdamın bir çiçek gibi tamamen açtığı, kabak gibi belirdiği zaman yazıyordum, elâ gözlü sevdiceğim.

Kimse tadamaz bu sevdayı, kimse bilemez çektiğim acıların tadını… en iyi bir tek ben, bir tek ben bilirim.

Sayfaların mürekkepleri emmesi gibiydi, benim sana duyduğum sevda. Öyle bir şey ki yüreğim, kâğıt gibi… mürekkepler ise, öldürdüğüm çocukluğumun ve saflığımın kanlarıydı.

Yüreğime dokundu o gün, bembeyaz, kocaman ellerin. Sevda dokunuşuydu, tutkuyla içimi ısıtmıştı. Fakat tahmin edemiyordum, o dokunuşun beni mahvedeceğini. Tahmin edememiştim, elâ gözlü sevdiceğim.

Ferzin Çiçek Akpınar

Ferzin Çiçek Akpınar

Yorum Ekle

Yorum göndermek için buraya tıklayın